Wisselen in Teheran

Nog wat groggy van de lange reis zitten we die ochtend aan het ontbijt. We eten plat brood en gebakken eieren, komkommer tomaat, en een soort geitenkaas. Het sap is mierzoet, de koffie oplos. Daarna in de taxi dwars door Teheran vangen we onze eerste glimp op van wit-besneeuwde bergen in de verte. Een taxi kost bijna niets, maar blijft een belevenis. Al het verkeer wisselt zo vaak van rijbaan en richting, dat je je afvraagt wat de strepen op de weg nog voor zin hebben.

Wisseltruc

Onze eerste bestemming geld wisselen. Het is niet mogelijk te pinnen of met een creditcard te betalen vanwege de Amerikaanse sancties. Daarbij, de mogelijkheden tot wisselen, wisselen zelf ook nog al eens. Gelukkig regelt onze gids Reza alles en wij leveren braaf briefjes van 50 bij hem in.

It is not all gold that glitters.

Dan lopen we door de straten van Teheran richting het museum. We hebben alle tijd om ons heen te kijken. Een straat met badkamers en attributen, in alle kleuren glimmer en goud; gouden kranen, fonkelende wc borstels, spiegels omlijst met glitterend facet. Het zal niet het laatste bling bling van die dag blijken te zijn.

Regerings gebouwen

We lopen door de wijk met regeringsgebouwen waar oude reliëfs nieuw op de muren zijn aangebracht. Er is geen verkeer, wel prachtige brede lanen met groene bomen. We genieten van de aangename temperatuur. We nemen de eerste groepsfoto.

National Museum of Iran

Misschien was je in Drente en bezocht daar de tentoonstelling Iran bakermat van de beschaving. Ik kwam niet zo ver, maar kan nu veel van de artefacten die daar werden vertoond op hun thuisbasis bekijken.

Ouder dan onze beschaving

Het zet mijn gevoel voor geschiedenis op de kop. De beschaving is al oud, en iets uit het jaar 0 stelt nog niet zo veel voor. Het heeft immers nog weinig beschaving. In 1000 voor Christus zitten wij in de ijzertijd, eenvoudige objecten en speerpunten denk ik dan zo. In elk geval héél oud en zo’n beetje het begin van onze beschaving. Ik weet niet of de archeologen in mijn familie nu op tilt slaan met deze simpele voorstelling van zaken. Maar hier lijkt de beschaving ineens veel verder terug te gaan dan mijn gedachten, en de geschiedenislessen van vroeger.

Ontroerd door aardewerk

Gusta, die als classica natuurlijk veel meer kaas heeft gegeten van de oudheid dan ik, zegt: “Ik ben gewoon ontroerd door die potten”. Ik probeer op me in te laten werken hoe 4000 voor Christus zich verhoudt tot mijn idee van beschaving, en ik begrijp wat ze bedoelt. Machtig aardewerk, in prachtige aardse tinten. Sommige zijn bijna een meter hoog, en ze zeggen ons allebei iets.

Bakermat van de beschaving

Mijn blik op de beschaving verschuift iets door deze millennia oude, metershoge, indrukwekkende voorlopers van onze voorraad pot. Tja, denk ik dat heb je met de bakermat van de beschaving. Heel Nederland moest op dat moment nog uit de klei getrokken worden.

Daarna schiet ik in de lach, en denk: gelukkig, humor hoort ook in de ‘cradle of civilisation’. Ik weet niet wie en waarom deze beesten, of zijn het kannen, gemaakt zijn, maar daar moet toch een gevoel voor humor aan te pas zijn gekomen.

Persepolis

En dan zet ik ook mijn eigen juffen blik nog even op. Kijk nou toch, dit laat ik zien als ik het boek Persepolis behandel. Hier hangt het origineel van de dia die ik gebruik bij de historische introductie. Het was deze ‘coming of age’ literaire strip met de naam van de stad die we nog gaan bezoeken, die me nieuwsgierig maakte naar het land waar Marjane Sartrapi opgroeit en de revolutie meemaakt. Ze schreef het om te laten zien dat Iran zoveel meer is dan het idee wat wij nu hebben bij het horen van dat woord.