1e vakantie dag
Spannend vertrek vanaf Schiphol
4 uur gaat de wekker. Ik ben een beetje misselijk van de spanning. Ik kijk om me heen en bedenk me hoe het zal zijn als ik hier vanavond weer terug ben, onverrichter zake, vanwege een gemiste vlucht en een gemiste vakantie. We hebben er zo ontzettend naar uit gekeken, en al een jaar van tevoren geboekt, zodat we zeker weten dat alles goed geregeld is. Na de gebruikelijke discussie won vorig jaar vliegen naar Schotland het. Voor de zoveelste keer denk ik, hadden we de boot maar gekozen. Vorig jaar durfden we een vakantie nog niet aan, maar nu na twee jaar met veel ziekte en ongemak reiken onze blikken over het water. Alleen al bij het idee van de rust de ruimte en de schitterende natuur ontspannen we. Niet aan toegeven, denk ik.
Chaos na de Corona uitbraak
We hebben het nieuws gezien, de verhalen in de krant gelezen en eindeloos op sociale media gescrold; de lange wachtrijen op Schiphol, de hallen vol met verloren koffers. De rijen dik met mensen, woedend van machteloosheid, moe van het eindeloze wachten, en verbolgen, boos, verdrietig of gefrustreerd omdat er niets lijkt te doen aan de gemiste vluchten en verdwenen bestemmingen. De marechaussee die buiten water uitdeelt. Wie zegt dat ons dat niet gaat overkomen.
Op weg naar Schiphol
Klokslag half 5 staat zoonlief voor de deur om ons naar de trein te brengen, dat is lief van deze zoonlief die altijd al moeite heeft met vroeg op staan. De koffertjes zijn geen probleem, we reizen met alleen handbagage. Een paar onderbroeken en wat T-shirts, 1 broek en 1 dikke trui, alsof we een weekendje weg gaan in plaats van 3 lange weken. Ik zie er tegenop om uren in de rij te staan met mijn dikke wandelschoenen aan en mijn zware cameratas op de rug in de hitte, maar in de koffers is echt geen plaats meer en zo hoeven we geen bagage in te checken en belangrijker het kan ook niet kwijt raken.
Spanning voor vertrek
Om 6.03 uur zijn we op Schiphol. Ik heb me goed voorbereid en heb ook een tas bij me met proviand en flesjes water. Maar, ik maak me zorgen om Adri, hoe moet dat nou, normaliter kan hij maximaal een paar minuten stilstaan en dan begint de pijn in zijn rug en been al. Z’n gezicht verkrampt en hij staat gebukt van de pijn. Hoe moet dat al die uren in een rij? We hebben nog geprobeerd om in aanmerking te komen voor speciale hulp, maar het is niet eens mogelijk om te bellen, laat staan je daar online voor aan te melden.
Corona capriolen
Online lees ik verhalen van slimmeriken die trots laten zien dat ze ,gezond en wel, op deze manier de rijen hebben omzeild. Stelletje zakken, ik hoop dat ze ooit met een zenuwbeklemming heel lang in een rij komen te staan. Ik neem me voor om toch als het maar enigszins kan iemand aan te klampen op Schiphol, al is er maar een stoel waar hij op kan zitten, en in het ergste geval dan maar op de grond. Maar dan is overeind komen weer een probleem. Mijn buikpijn wordt er niet minder om. Ik spreek mezelf moed in, zie het als een avontuur, en als het uiteindelijk toch lukt en je in Schotland aan komt stel je voor hoe heerlijk dat is.
De spanning stijgt
De gebruikelijke verwarring op Schiphol, waar moeten we heen. Ik heb dit jaar nog meer dan anders alle plattegronden bestudeerd, alle apps gedownload die nuttig konden zijn. Nog gekeken of ik koffers vooruit kon sturen, en me geërgerd aan de app van Schiphol die elke keer als ik hem open, en dat was vaak de afgelopen dagen, eerst voorstelt om mijn vakantie dan maar om te boeken en dan aangeeft dat het op de dag dat wij reizen extreem druk gaat worden. Er staat een rij buiten, Adri stelt voor om daar aan te sluiten. “Ben je mal” zeg ik daar gaan we niet in staan. We zijn met de trein aangekomen en al binnen.
Een engel op schiphol
Maar, waar sluiten we dan aan? Ik vraag het aan één van de medewerkers die achter één van de vele gespannen lijnen staat. Ik vertel dat we geen bagage hoeven in te checken en noem het nummer van de vertrekhal. Hij wijst dat we dan links achter hem moeten zijn, doet het lijntje voor ons omhoog en we kunnen doorlopen. Adri pruttelt nog wat dat dit misschien niet de gebruikelijke procedure is. Niets zeggen denk ik, gewoon doorlopen voordat iemand zich bedenkt. Ik ben in mijn leven nog nooit een engel tegen gekomen, tot deze vandaag in het uniform van een security medewerker.
We sluiten aan in de rij voor de paspoort en veiligheidscontroles en om 10 over 7 zitten we door alle controles heen vlak bij onze vertrekhal opgelucht aan de koffie. Jammer dat nog niet alle winkels open zijn denk ik. Ik heb nog wel even voordat onze vlucht van 11.30 vertrekt.
Ben je nog niet uitgelezen? Er is altijd weer een nieuwe dag.
Kennismaking met hindoe goden en godinnen en een bijzondere moeder
Shree Baglamukhi Temple en kumbeshowar Ik loop een klein tempelcomplex binnen. Het is niet overvol, mensen doen rustig hun ding. Op een trapje naar een leeg waterbassin zitten twee mannen ontspannen te praten. Bij een ingang zie ik, tja wat zijn het? Wijsgeren? Met grijze haren in een knotje en gele/oranje/rode kleding aan, zitten ze…
Patan: Chaos, focus en flow
Hoe deze dag in Patan van chaos naar focus gaat en ik in een flow kom. Chaos in m’n hoofd Tegen mijn zin open ik m’n ogen. Vandaag mogen we uitslapen, niet om acht uur maar pas om half negen hoeven we op het dak te zijn voor onze dagelijkse portie Chi Gong. Mijn hoofd…
Vlaggen en slingers, gastvrijheid in Nepal
Bloemen en sjaals En dan, terwijl ik de zoveelste roltrap van het zoveelste vliegveld afkom zie ik ze staan. Enthousiast zwaai ik naar Shreya en Dinesh. Ik heb ze nooit eerder ontmoet, slechts online gesproken. Ze hebben armen vol bloemenslingers en oranje sjaals. Ze begroeten ons met een omhelzing. We krijgen een bloemenslinger omgehangen, en…
Geef een reactie! Ik vind het leuk om van je te horen, en het helpt ook nog eens om meer bezoekers te krijgen.