Historisch handelshuis nummer 1
Er was eens, nog niet eens zo lang geleden, een koopman die zijn fortuin had verdiend met het verkopen van tapijten. In het 19e eeuwse Kashan vind je de fijnste tapijten, zo fijn, met zoveel draden per cm dat zag je en dat zie nergens anders. Meneer Tabatabaei was trots op zijn handels-vernuft en op zijn rijkdom. Misschien was hij ook wel een beetje een opschepper want hij bouwde een huis waarin hij liet zien hoe goed hij het had. En zo aijn we aanbeland bij het eerste historische koopmanshuis dat we in Kashan bezoeken
Tabatabei house
Het beste en het mooiste moest voor een huis met maar liefst 4 binnenplaatsen of binnen tuinen, ontelbare kamers die in elkaar overlopen. En dan, het glas, zo mooi gekleurd. Al die ramen gezet in rijkversierd stucwerk, de een nog mooier dan de ander. Ze kijken uit op de ene binnen tuin na de andere.
Er is veel bewaard gebleven of gerestaureerd en zo wandelden wij een middag door dit sprookjesachtige koopmans-huis. Fonkelende spiegels, stucwerk met fijnzinnige bloemen patronen en glas in lood dat kleuren op de vloer verft.
Niet alleen het huis heeft zich opgedoft, een aantal van de bezoekers laat zich fotograferen in hun mooiste kleren of trekt zelfs een traditioneel en heel kleurig kostuum aan. Andere bezoekers, zoals wij, lopen gezellig in hun toeristen kloffie rond en al dit verkeer, dat wordt in goede banen geleid door een mevrouw met een geel hesje aan.
En dit is niet het enige huis dat we bezoeken, of het nu Samovars, tapijten of andere oosterse heerlijkheden zijn die de kooplieden rijk maakten, er zijn heel wat van deze huizen bewaard gebleven in Kashan. Sommige zijn een museum geworden zoals het huis dat we hier bezoeken, een aantal is als hotel te bezoeken. Geen gek idee om je voor te stellen hoe je leven als oosters koopman zou zijn, of hoe het er uit zien als je met je vrouw uitkijkt vanuit een van de vele ramen van Tabataei house.
De bruiloft
Over kanten sluiers gesproken, mijneer Tabataei had niet alleen een prachtig huis, hij had ook nog eens een prachtige dochter. Dit lieve kind had verschillende vrijers, die allemaal niets liever wilden dan met haar trouwen. Het ging ze allemaal echt alleen maar om de mooie ogen en het goede hart van het meisje.
Meneer T was natuurlijk niet voor niets zo rijk geworden en slim als hij was verzon hij een truc om er voor te zorgen dat zijn mooie dochter niet zomaar met de eerste de beste vrijer er vandoor ging. Als het de jongeman in kwestie echt ernst was dan moest hij voor zijn toekomstige bruid een huis bouwen dat met dat van meneer Tabatabei zelf zou kunnen wedijveren. Zo, dacht meneer T dat houdt ze wel even bezig, en dat hij daarin gelijk heeft, dat lees je straks.
Het ontstaan van handelshuis 2
Zoals gezegd, meneer Tabatabei was niet de enige rijke koopman in de buurt. Er was eens een koopman Sayyed Jafar Natanz geheten die zoveel Samovars had verkocht dat hij zijn geld niet op kon maken. Hij besloot om ook een huis te bouwen, en niet zomaar een huis. Het moest een huis zijn dat zijn dat met huize Tabatabei zou kunnen wedijveren. Want alleen op die manier zou hij toekomstige schoonvader tevreden stellen en hem om de hand van zijn dochter kunnen vragen.
De bruid die achttien jaar moest wachten
Het is te hopen dat de toekomstige bruid van Sayyed Jafar Natanz, die ook wel Boroujeri genoemd werd, net zo veel geduld heeft gehad als haar vader, het duurde even voor Khan e Boroujerdi klaar was, maar nog steeds staat het op een steenworp afstand van Tabatei house. Nadat Jaques zoals een goede man betaamt zijn vrouw weer presentabel heeft gemaakt en haar sluier goed vertrekken ook wij naar het volgende rijke huis.
Koopmansrijkdom
En inderdaad met de late middagzon die naar binnen schijnt is dit huis net zo indrukwekkend als dat van Kahn e Boujeri. Niet alleen vanwege een veelheid aan vertrekken voor een veelheid aan (aan) getrouwde familieleden, niet alleen vanwege de speciale winter en zomer onderkomens met vernuftige luchtstromen die de boel warm, dan wel koel houden, maar ook vanwege de gedetailleerde versieringen is het een huis dat een bruid waardig is. Dat zoiets niet op één dag is gebouwd dat zul je begrijpen, maar wat de bruid in kwestie er van vond om 18 jaar te wachten tot het huis klaar was dat vertelt de geschiedenis helaas niet.
‘
We kijken en we klimmen omhoog, omlaag, kamer in, kamer uit, en altijd weer een andere prachtige ruimte of doorkijkje net om de hoek. De verschillende façades binnen het huis omlijsten even zo vele prachtige openingen, (aan de buitenkant zie je eigenlijk helemaal niets dat je voorbereid op wat je aan deze binnenkant kunt verwachten). Ik stel me net voor hoe je hier een geweldige mode reportage kan maken met een model in elk van de manshoge openingen. Dat ik niet de enige ben met deze gedachte blijkt als ik opkijk en een paar kleurige Iraanse fashionistas aan het werk zie.
We bekijken lang niet alle huizen. Vanaf het indrukwekkende dak van een hammam zie ik nog een indrukwekkend koopmanshuis. Ik kom graag nog eens terug om dat te bezoeken. Wat vind ik Kashan, met haar innerlijke schoonheid, een prettige en vriendelijke stad.
Geef een reactie! Ik vind het leuk om van je te horen, en het helpt ook nog eens om meer bezoekers te krijgen.