Scourie lodge

5^e vakantiedag. Ik ben het al een tijdje van plan om mijn zwem avonturen door te zetten in de lochs van Schotland. Het weer is aardig opgeknapt. Ik mag een handdoek lenen van Elizabeth en we zoeken het strandje op tegenover Scourie lodge. Zoals verwacht is het flink koud om er doorheen te komen, maar ook verrukkelijk om te doen.

profylactisch zwemmen

Elke keer weer merk ik dat ik heel erg opknap van dit zwemmen, vooral op de migraine lijkt het een profylactische uitwerking te hebben. Ik wil dit elke dag ! denk ik steevast na zo’n zwemsessie. Daarna nemen dan praktische bezwaren vaak de overhand: het regent, kan ik er hier wel in bij deze pier, waar het zeewier welig tiert? Hoe vind ik een goeie plek? Wat dat laatste betreft, genoeg water in Schotland, genoeg prachtige plekken. en als je gelooft in de heilzame werking van koud water zwemmen, genoeg koud water ook.  

Kerkhof bij Scourie

Na het zwemmen kijken we nog een stukje verder, bij het kerkhofje in de buurt en de kliffen erboven, jammer genoeg hebben we niet de juiste schoenen aan om wat een prachtig stukje natuur lijkt te zijn te gaan ontdekken op deze stralende dag. Ik heb nog wel een paar mooie foto’s op m,n I-phone van het begin van de tocht, die onze B&B houdster meestal loopt als ze de honden gaat uitlaten. Niet gek voor een dagelijks ommetje.

Shorehouse restaurant

We gaan vervolgens eens kijken bij het Shorehouse restaurant. Het ligt iets ten noorden van Scourie, aan de kust. We rijden door een rotsachtig landschap van lochs met donkergroen zeggen en witte pluimpjes veengras. Als we van de 387 afslaan worden de rotsen rotshellingen en baant de smalle eenbaansweg zich op en neer door de steiler wordende heuvels aan de ene kant en doorkijkjes aan de andere kant totdat we aan de kust in Tarbet komen.

Vogelparadijs Handa island

We zien net de passagiers van de Handa Island ferry afkomen. Die Ferry is een zodiak waarop iedereen met zwemvest aan vervoerd wordt naar het vogelparadijs. Het lijkt mij wel wat dat boomloze eiland, maar er is verder niet veel behalve vogels en uitzichten en gras, bovendien is het die dag niet meer mogelijk.

Terrasje pikken in Schotland: Shorehouse restaurant

Wij zitten prettig en onverwacht, na de eerdere regen, in het zonnetje op het kleine terrasje van Shorehouse. De zalm is supervers en heelijk. We maken een praatje met de overige Hollanders die er zitten. Een stel is met een kleine old-timer cabrio op tour door Schotland. Als je zo laag zit duurt het best wel lang voordat je zie wie je tegemoet komt als je een heuvel overgaat vertellen ze. Gelukkig hebben ze al heel wat keertjes de kap open kunnen doen. Deze toeristen vinden het een beetje jammer dat je niet overal waar je stopt een koffie of lunch tentje kunt vinden. Ik vind dat lege en ruige van deze noordwesthoek juist een pré. Bovendien als je even goed zoek vind je altijd wel aanwijzingen naar iets bijzonders, zoals de plek waar we nu zitten met een heerlijk glas witte wijn.

Rennen voor de regen

Het is verder wat regenachtig die dag en terug Scourie Lodge, de B&B, probeer ik foto’s met een redelijke resolutie uit de camera en in het bewerkingsprogramma te krijgen. Dat is frustrerend omdat het niet lukt zoals ik het wil hebben.  We eten in het restaurant ,zeg maar de kantine, van de camping. We rennen er naar toe in een ware hoosbui, en worden gewaarschuwd dat we best lang moeten wachten. Het ziet er naar uit dat de hele camping heeft bedacht: “het regent nu zo hard we gaan niet koken maar halen wel wat”.

Too good to stay inside

Later die avond kijk ik even naar buiten en zie prachtig zonlicht dat na alle buien de overkant in vuur en vlam zet. Ik ren nog even naar buiten en kom Angus tegen met zijn camera. “This is too good to stay inside”, zijn we het roerend met elkaar eens.  Heel Scourie Lodge hangt vol met prachtige foto’s van Schotland, ik weet nu ook wie de fotograaf is. (19-7)