In m’n eentje naar Handa eiland

Adri heeft niet zo’n zin om naar Handa eiland te gaan. Hij is niet zo van het vogels kijken. Hij stelt voor dat ik dat alleen doe. Hij probeert het fotobewerkingsprogramma lightroom op orde te krijgen. Dat is lief, en ik neem het aanbod dankbaar aan. Deze zevende vakantiedag ben ik nog steeds bezig om het programma aan aan de praat te krijgen. Op een of andere manier kan ik alleen maar foto’s van lage resolutie laden. Heb ik iets moois en wil ik het op facebook zetten, bijvoorbeeld de zeehonden van een paar dagen geleden dan blijft er zo weinig over van het oorspronkelijke detail dat het eigenlijk geen zin meer heeft. Na gisteren vind ik het eigenlijk ook wel even fijn om alleen te zijn. Zo vertrek ik naar Handa island, vogelparadijs

Met de zodiak

Ik stap op een bewolkt dag in de zodiak compleet met camera en grote lens en genoeg warme kleding om op het winderige en onbeschutte eiland tijd door te brengen. Ik hoop stiekem op veel puffins om van dichtbij te fotograferen. Het is maar een klein stukje varen en dan worden we op het strand door vrijwilligers opgewacht. Twee dames is hoge hengel broeken staan in het water om de zodiak op het land te slepen en een make-shift pier aan te slepen. We lopen door de duinen en krijgen een kleine instructie. We moeten, vanwege de vogelgriep, onze voeten ontsmetten.

Duikbommende bonxies

Weg van de massa

Ik wil liefst niet met de grote massa mee. Omdat de kans om iets te fotograferen hier op dit vogelparadijs dan groter is blijf ik wat achter. Bovendien, blijkt al gauw,dat al dat gesjouw de heuvel op heel wat gehuf en gepuf teweeg brengt. Mijn conditie is te klein en mijn kleding te warm. Na een tijdje zie ik de grote groep hoog voor me de heuvel over gaan. Ik geniet van de stilte. Ik zie salamanders weg schieten, orchideeën tussen de spijlen van het vlonder en in het hoge gras. In de verte staan skua’s en meeuwen op wacht, of ze zeilen voorbij.

Ik probeer te fotograferen.Dat is met zo’n tele-toeter uit de hand nog niet zo eenvoudig. Bovendien, heb ik ook niet het geduld om er echt te gaan zitten en plantjes en bloemetjes te gaan doen. Wat ik wel mis is een gids om van alles in op te zoeken, zoals ik dat vroeger deed. Ik herken Tormentil en nog wat, maar merk dat ik de Engelse namen niet meer helder heb.

Sea stacks, gallerij flats voor vogels

Dan kom ik boven aan bij de stacks waar de zeevogels als in een enorme galerijflat bij elkaar zitten. Ik probeer alles zo goed mogelijk in de lens te vangen. Zelfs met een 400 mm lens zitten ze toch nog aardig ver weg. 

Tussendoor kijk ik over het eiland, heen. De hele wandeling neemt ongeveer drie uur in beslag. De leegte en de wind bevallen me. In de verte zie ik de heuvels van het vaste land.  Ondanks de paden die op verschillende plekken in de vorm van houten vlonders zijn aangelegd, heeft het iets van verlatenheid. Het is ongerept en eenduidig. Dit is wat het is, gras, wind, rotsen en vogels, heel veel vogels. Het is van niemand, het is van zichzelf. Het lijkt bijna niets en juist dat niets maakt het zo bijzonder.

Deze stille plek is echt oorverdovend

Grappig eigenlijk, dat ondanks de stank van uitwerpselen en het lawaai van al het verschillende gepiep en gekrijs van vele duizenden vogels dit toch als een stille en lege plek voelt. Vooral ook een plek die genoeg heeft aan zichzelf en om heel vanzelfsprekend zichzelf te zijn. Het is ook een plek waar ik het heel prettig vind om niemand om me heen te hebben en om even bij mezelf te kunnen zijn. 

Puffins en zo meer

Ik denk aan mijn vogel minnende en vogel fotograferende familieleden. Zij zouden vast alle namen weten. Ze zouden me ook kunnen vertellen of ik iets heel bijzonders, of iets heel gewoons zie tussen al die gevleugelde en gevederde fladderaars die als bewoners van een flatgebouw boven elkaar nestelen en in duizelingwekkende dieptes kijken.

Drie uur lijkt niets. Maar, met fotograferen er tussendoor gaat de tijd snel. Ik heb eigenlijk niet eens heel veel tijd om uitgebreid te gaan zitten en m’n appeltje op te eten. Ik heb het warm van het lopen. Als het gaat miezeren, heb ik geen zin om ook nog mijn donzen jasje aan te trekken. Beter gebruik ik het om de lens van m’n toestel droog te houden. En zo sjouw ik met flinke pas over de houten vlonders weer terug het eiland over.

Op het strand aangekomen zie ik de zodiak aan komen varen. Dat komt mooi uit, hoef ik niet heel lang te wachten. Ik app Adri, zoals afgesproken, dat ik er aan kom. Dan krijg ik te horen dat er al genoeg mensen zijn en dat ik niet met deze lading mee kan. Ik ben de ene die niet mee mag. Och, ook goed denk ik. Toch wacht ik even, want je weet nooit.  Ik ben wel moe en ga op het vlonder zitten. Zo hier zit ik goed.

Helaas, dat duurt niet lang, ik moet er bijna gelijk weer af. Want, de dames met lieslaarzen brengen de vlonder naar de net aangemeerde zodiak. Iedereen stapt in, behalve ik. Voelt toch wel een beetje raar zo alleen achter te blijven.

Geanimeerd gesprek

En ja hoor, op het allerlaatst zegt er iemand: “als je er op kunt springen mag je met deze lading mee.” Ik neem een aanloopje, en spring. Dan zit ik naast een mannetje met dikke brillenglazen, een regenjas een telelens en camera met motordrive. We hebben een geanimeerd gesprek over fotografie. Hij heeft die ochtend nog een foto gemaakt van Dunrobin Castle aan de oostkust! Dat is waar wij onze laatste vakantie week zullen doorbrengen. Hij laat jaloersmakende foto’s zien van ruttende herten. Ze zijn jaloersmakend vanwege het onderwerp en hoe mooi hij ze met gelockte geweien in beeld heeft weten te krijgen. Ze zijn ook heel menselijk. Doordat hij geen tijd heeft gehad om de belichting goed in te stellen. Sommige afbeeldingen zijn wel heel erg low key.

Was hij fotograaf?

We zijn zo aan de overkant. Ik ga in het restaurantje wachten op Adri. Het mannetje met z’n dikke bril biedt mij een drankje aan en we zetten ons gesprek geanimeerd voort. We zitten gezellig foto’s te vergelijken. Als hij z’n biertje op heeft moet hij er als een haas vandoor. Z’n zus, waar hij logeert, wacht op hem, en weg is hij met fladderende regenjas. Wat een grappige ontmoeting. Zou hij fotograaf zijn? Ik denk het niet, daar waren zijn foto’s net niet professioneel genoeg voor. Misschien ratelde hij ook wel enigszins als iemand die niet veel mensen spreekt. Jammer eigenlijk dat ik dat nooit zal weten.

Laatste avond

Ondertussen is Adri gearriveerd. We drinken we samen nog een drankje om vervolgens naar Scourie te gaan. We zullen voor de laatste keer bij David in de Whale tail te gaan eten. Hij zal iets met beef stew maken voor ons heeft hij die ochtend gezegd. (21-7)

• augustus 2026
• december 2025
• november 2025
• augustus 2025
• april 2025
• maart 2025
• februari 2025
• januari 2025
• mei 2024
• juli 2022
• oktober 2020
• oktober 2019
• juli 2019
• juni 2019
• mei 2019
• september 2018
• augustus 2018
• juli 2018