Focus op de keuze

Het besluit om niet naar een nieuwe ervaring van schoonheid op zoek te gaan heeft wonderwel goed uitgepakt. Wat heerlijk is het, als je ervoor kiest om een dag lang alleen maar in het landschap te zijn, waar je op dat moment bent. Dat je dan ook nog als een soort toetje, wat zeg ik, als grande dessert, zo veel moois in de schoot geworpen krijgt. Waren we eerder op de dag weggegaan dan hadden we nooit het mooie avondlicht meegepakt. Nu hebben we het beste van twee werelden. Ik geniet nog na van de fotosessie van gisteravond, én focus op de volgende bestemming.

Focus op het landschap

Ik drink het landschap in. Ik zou er in willen verdwalen, om uiteindelijk met mooie beelden thuis te komen. Ik hou van de focus die een camera biedt, van het na denken wat je scherp wilt hebben, wat je door je lens wilt vangen en wat je buiten beschouwing laat. Ik merk dat mijn hoofd naar fotograferen staat en ik bespeur daarin een zekere gedrevenheid. Ik wil dit kunnen. Ik mopper op Adri. Als we iets meemaken stuurt hij eerst een appje naar iemand anders, een collega of z’n ex (van 50 jaar geleden! ). Ik heb vooral moeite met de volgorde. Deel wat je denkt eerst met mij alsjeblieft. Ik wil niet op de tweede plaats komen. “Maar”, werpt hij hierop tegen, “ik ben met Sony op vakantie”, en dat is ontegenzeggelijk waar. Ik zit met mijn hoofd in en bij mijn camera.

Door het oog van de lens

Beleef ik het landschap dan alleen maar door mijn camera? Integendeel, ik geniet van de momenten in het landschap. Pas dan weet ik wat ik wil fotograferen. De camera sorteert wel de herinneringen en het gevoel dat ik wil oproepen met de beelden die ik maak. Ik heb plaatjes in mijn hoofd van fotografen die mij voorgingen. En ik merk: Dit wil ik ook, en ik wil het net zo goed kunnen. Maar vooral wil ik mijn eigen foto’s maken. Stap één is denk ik ook ‘dat soort foto’s’ maken om vervolgens vooral mijn soort foto’s te kunnen maken. 

Time to say goodbye

Tijd om afscheid te nemen, nog een keer hang ik (met camera) over het hek. Ik zie een moeder met drie kinderen en een hond en een assortiment aan emmertjes en schepjes over de kiezels en stenen scharrelen, om uiteindelijk op het uitgekozen stukje zand de handdoeken neer te leggen. Zo’n heerlijk ontspannen zomer moment waarin het genoeg is om in de poeltjes rond te scharrelen, en aan het water te zijn. Wat een iconisch plaatje denk ik. Focus en

klik.

Op weg naar de Oostkust

Onderweg naar de volgende bestemming belt Willem, die thuis druk bezig is met zijn aanstaande verhuizing. Mag hij mijn auto even op de stoep zetten om zo een plek voor de verhuiswagen te garanderen. Mag wel maar, helaas mijn auto staat nog bij de garage buiten Rotterdam. Het is wel een moment om de auto uit te springen en nog even op het landsschap te scherp te stellen. Gauw een foto te maken van de beek die we net overstaken. Het is, nu de zon schijnt, hier zo schitterend. Wat een verschil met eerder, toen we deze weg ook reden en alles wat grijs grauw en saai was.

Ik wil naar Knockan Crag waarvan ik foto’s heb gezien van een bijzondere samenwerking tussen kunst en landschap. Op dat landschap wil ik ook wel focussen, door de lens van mijn camera, of door er voor te kiezen helemaal in het hier en nu in het landsschap aanwezig te zijn.

(29-7)