Mysterious Minch

Het keukenraam trekt je blik elke keer naar buiten, er is steeds iets anders te zien. Wat ook trekt is de zee, of eigenlijk de oceaan. We zitten hier aan het stuk Atlantische oceaan dat ook wel ’the Minch’ genoemd wordt. Ik ga een duik wagen in het 12 graden koude oceaan water waar je gevallen engelen en blauwe mannen tegen kunt komen. Hoe dat zit lees je verderop.

Uit het raam staren

10^e vakantiedag. Het weer is grijs en regenachtig. We slapen wat uit, en doen het kalm aan. De verrekijker die ik in het huisje heb gevonden staat in het keukenraam. In de informatiemap die ook in de keuken ligt heeft een vorige vakantieganger een lijst met vogels bijgehouden die er allemaal vanuit datzelfde raam te zien zijn geweest. Het zijn er heel wat. Zij hadden vast een andere kijker bij zich want ik kan deze moeilijk scherpstellen, en ik zie vooral veel verschillende meeuwen en ook sterntjes. Ik zou nu wel een vogelgids bij me willen hebben. Online vind ik het maar lastig opzoeken, en eerlijk gezegd heb ik ook niet echt de drive om me er enorm in te verdiepen.

Plons

Ik weet niet wat het precies is, de schok van de kou, of de ontspanning die altijd volgt als het koude water me omarmt, maar het doet wonderen voor de migraine aanvallen die me al een tijd plagen. Wonderlijk toch hoe een koukleum als ik kan verlangen naar koud water. Met blote voeten in wandelschoenen wiebel ik langs de schapenstront en over de stenen naar het strandje om even later heerlijk verfrist en verkwikt weer het tuinhek open te doen. Het ziet er vast grappig uit, hoge wandelschoenen, blote benen en een dikke wollen trui, maar mij bevalt het prima.

The Marvelous and Mysterious Minch

The Minch

Het stuk Minch waar ik in zwem is soms vergeven van zeewier. Maar het is ook een broedplaats van legendes en magische wezens, met name de ‘blue men’ die hier hun oorsprong schijnen te hebben. We hebben het nu niet over een show van een paar jaar terug, maar over ’the blue men of the Minch’ . Ze gaan ook wel onder de, nog veel romantischer, naam van Storm Kelpies. Niet te verwarren met die andere Kelpies aan de Oostkust. Deze komen echt alleen maar voor in the Minch. Bovendien, zo lees ik, zijn ze familie van én de elven én van het noorderlicht.

Blauwe mannen en gevallen engelen

The mythical blue men may have been part of a tribe of “fallen angels” that split into three; the first became the ground dwelling fairies, the second evolved to become the sea inhabiting blue men, and the remainder the “Merry Dancers” of the Northern Lights in the sky.

Kelpies of Selkies

Kelpies komen in allerlei gedaantes in noordelijke sagen en legenden voor. Het zijn gedaantewisselaars en ze variëren van vriendelijk tot verschrikkelijk. Zo lokken ze mensen het water in, waar ze hen verdrinken, maar het omgekeerde is ook waar. Ze kunnen een verbintenis met het menselijke ras aangaan. Talloos zijn de verhalen waarbij een kelpie een man of vrouw verleidt, of een kelpie verliefd wordt op een wonderschoon landwezen. Dat kan natuurlijk nooit goed gaan en dan is één van de twee is gedoemd tot eeuwige treurnis.

Verstop je de zeehuid als zo’n zee-man of zee-vrouw in een andere gedaante aan land is gegaan, dan is het geen Kelpie maar een Selkie die doen namelijk aan therianthropie, dat betekent dat ze hun zeehondenhuid afleggen en een menselijke gedaante aannemen. Zonder zeehuid kan de Kelpie niet meer terug naar de zee waar hij of zij eeuwig naar zal blijven verlangen.

De blauwe mannen van ’the Minch’

Talloos zijn ook Schotse en Ierse folkongs over Kelpies. Luister hierboven naar één van de vele voorbeelden terwijl je verder leest. Wat ik niet wist is dat deze blauwe storm Kelpies specifiek zijn voor het gebied tussen de buitenste Hebriden en noord Schotland. Dit is de ‘Minch’, zeg maar het stuk water waar ik vanochtend nog in zwom.

Storm Kelpies

Als het kalm is op zee slapen de storm kelpies op of onder het water, maar ze heten natuurlijk niet voor niets storm kelpie en als ze dan met hun bovenlijf uit het water komen en dansen en springen als dolfijnen berg je dan maar. Wee het gebeente van een visser of zeiler die een hele groep op zich af ziet komen. Er is maar een manier om van ze af te komen, en dat is door ze met de juiste woorden van repliek te dienen. Deze mythologische wezens zijn namelijk, hoe kan het ook anders, ook dichters, en ze houden wel van een word battle. Dit is hoe een illustere zeeman het oploste.

Word battle met een blauwe man

Blue Chief: Man of the black cap what do you say
As your proud ship cleaves the brine?
Skipper: My speedy ship takes the shortest way
And I’ll follow you line by line
Blue Chief: My men are eager, my men are ready
To drag you below the waves
Skipper: My ship is speedy, my ship is steady
If it sank, it would wreck your caves

Gisteren al hoopte ik op een storm, helaas zal dat niet gebeuren, hoewel ik later op de dag nog wel met een blauwe man op stap zal gaan. Wie weet gaat het nog hard waaien en zien we iets voorbij komen van achter het veilige keukenraam.

Op stap met een blauwe man

We besluiten, wat laat op de dag, naar Ullapool te gaan. Daar is een grote Tesco dus kunnen we proviand inslaan. Het is best nog een stuk rijden. Ondertussen is het opgehouden met zachtjes regenen en komt het met bakken uit de hemel.

Na het boodschappen doen proberen we, diep in onze capuchons weggedoken, een eettentje te vinden. Dat is lastig, of ze nemen geen online of boekingen aan, of het is het vol als we er aankomen. De Ceilidh place ziet er erg leuk uit, en is redelijk leeg. Maar, ook daar kunnen we niet naar binnen want het is volgeboekt voor later op de avond. Ik maak nog een heel klein uitstapje naar de boekwinkel, vol met boeken over wandelen, Schotland en de natuur. Jammer, niet veel tijd om rond te kijken. Uiteindelijk vinden we ergens nog iets open. Adri heeft Fish en Chips en ik een soort crab souflé, waarvan ik de dag daarop zal vaststellen dat die niet vers geweest kan zijn.

‘The Minch’ in de mist

We kijken nog even bij de plek waar we een paar jaar terug aan de kade zaten te eten. Caledonian MacBrayne vaart uit op weg naar Stornoway. Ooit deden wij de reis in omgekeerde volgorde. Nu is alles te nat en te miezerig om gezellig aan de kade lang na te tafelen. En zo staat Adri als eenzame blauwe man slechts kort over het water in de mist te staren. 

Op weg naar huis gaan we dezelfde heuvel over met uitzicht op de Summer Isles. Nu kunnen we wel stoppen om te fotograferen. Maar helaas, het licht heeft niet diezelfde gloed als de avond dat we aankwamen. Wie weet later nog eens. (24-7)